പ്രണയം...എത്ര പറഞ്ഞാലും കേട്ടാലും ആര്ക്കും മതിവരാത്ത,മടുക്കാത്ത ഒരേ ഒരു വിഷയം.. എത്ര കവികള് പാടി? ആരൊക്കെ ആണിനിയും ?? അനശ്വരം,അനുപമം,നിര്മ്മലം,നിഷ്കളങ്കം... വര്ണ്ണനകള്.. എത്ര ബാക്കി ??
ഇപ്പോള് ഞാനോര്ക്കുന്നത് രണ്ടു പേര് തമ്മില് പ്രണയിക്കുമ്പോള് ഉണ്ടാകുന്ന പുതു ലോകത്തെ കുറിച്ചല്ല.അവര് അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ തകര്ക്കുന്ന രണ്ടു വേറിട്ട ലോകങ്ങളെ കുറിച്ചാണ്.സഫലമാവാത്ത പ്രണയങ്ങള് അവരവരുടെ ജീവിതങ്ങള് തകര്ക്കുന്നത് മനസ്സിലാവും.എന്നാല് മറ്റു ചില ജീവിതത്തെ തകര്ക്കാന് ആര്ക്കെങ്കിലും അവകാശമുണ്ടോ??
അടുത്തിടെ വായിച്ച ചില വരികളാണ് ഇങ്ങനെ ഒരു ചിന്ത ഉണ്ടാവാന് കാരണം.അല്ല,പുതിയ ചിന്ത ഉണ്ടാവാന് അല്ല ,ഇതിപ്പോള് എഴുതാനുള്ള കാരണം എന്ന് പറയുന്നതാവും ശരി.ജെര്മന് കവിയായ പോള് സെലാനും കവയിത്രി ഇങ്ഗ് ബോര്ഗ് ബാഹ്മാനും തമ്മിലുള്ള പ്രണയം.തങ്ങളുടെ പങ്കാളികളെ നിത്യ നരകത്തിലാഴ്ത്തിയും ഇവര് തങ്ങളുടെ ജീവിത കാലം മുഴുവന് പരസ്പരം പ്രണയിക്കുകയായിരുന്നു. സെലാന്-ന്റെ തീക്ഷ്ണമായ വൈകാരിക വിക്ശോഭങ്ങളില്, കാവ്യ യാത്രയില് ഒക്കെ ബാഹ്മാന് കൂട്ടായിരുന്നു. അത് പോലെ തന്നെ അവരും സെലാന്-ന്റെ സാമീപ്യത്തില് ജീവിതം കണ്ടെത്തിയിരുന്നു.
എനിക്ക് ചോദിക്കാനുള്ളത് ഇതാണ്.. ഈ പ്രണയത്തില് നിന്നും അവര് ശരിക്കും എന്താണ് നേടിയത്? അവര് പരസ്പര പൂരകങ്ങള് ആയി വര്ത്തിച്ച സമയത്തു തന്നെ അവരുടെ പങ്കാളികള് ആയ ആ നിരപരാധികള് അനുഭവിച്ച വ്യഥ .. അതിനെന്തു മറുപടി ഉണ്ടാവും ഈ അനശ്വര പ്രണയികള്ക്ക്??സ്വന്തം മനസാക്ഷിയെങ്കിലും അവര്ക്കു മാപ്പു കൊടുത്തിരിക്കുമോ?? അവരുടെ ആ പ്രണയത്തെ എന്തു പേരില് വാഴ്ത്തും നമ്മള് ???
പറയു,പ്രണയം എപ്പോഴും ദിവ്യമാണോ????
